De Vergeten Damestas

"Heeft u het makkelijkkunnen vinden?" was de obligate vraag van Arie, toen hij de deur had open gemaakt en oog in oog stond met de vrouw. "Geen punt hoor, ik heb navigatie in mijn auto. Dat wilde mijn man, omdat ik zo vaak verkeerd reed. Ik kan namelijk niet kaartlezen, volgens hem. Maar het is makkelijk parkeren hier, zeg. Anders dan bij ons in het centrum van Amersfoort. Overigens, ik heet Annette"
"Ik ben Arie, maar kom gauw binnen, dan zie je je tas terug. Ik heb koffie gezet, daar zal je wel trek in hebben, na zo'n lange rit" De shawl die ze droeg, ging naar de kapstok en Arie ging haar voor de huiskamer in. "Hier is je tas en zoek een stoel, die je prettig lijkt"
De zonnige huiskamer had een groot raam, waardoor je over een sloot het weidelandschap inkeek. De ruimte was modern ingericht met ingelijste grote foto's aan de muur.
"Ja, fotograferen is mijn beroep, dus wil ik ze ook graag om me heen hebben. Mijn vrouw vindt dat soms minder. Maar die foto's geven me toch inspiratie en daar moet het van komen" Ondertussen keek Annette in haar buidelvormige leren tas.
"Kijk maar rustig of alles er nog in zit, hoor. Ik kan me best voorstellen dat je dat toch bezig houdt"
"Dat vind ik toch moeilijk hoor, want het is dan net of ik jou controleer. Ik ben je al heel dankbaar dat je hem gevonden hebt. Toen je mij vanmorgen belde realiseerde ik me weer hoe stom het van mij is geweest om dat ding in het restaurant te vergeten. De tas was wat onder het tafeltje geschoven en toen ik van de WC terugkwam en mijn jas aantrok vergat ik hem domweg. Op straat kreeg i nog dat gevoel van : ik vergeet iets "
"Ja, ik voelde iets tegen mijn been, toen ik in dat restaurant daarna, aan hetzelfde tafeltje ging zitten. Ik vond het beter om me er zelf over te ontfermen, toen ik zag dat het een damestas was met alles er in. Je weet tegenwoordi niet meer wie nou nog te vertrouwen is. Maar hoe wil je je koffie ?"
Annette was voor het grote raam gaan staan om vol te genieten van het grootse uitzicht.

In het restaurant had hij in een flits gezien dat het een grote damestas was. Hij besloot het ding eerst maar onder tafel te laten staan. Hij zou hem pas meenemen bij het weggaan. Hij was razend nieuwsgierig wat er allemaal in zou zitten. Niewsgierigheid was een van zijn zwakke punten, dat hield Miriam, zijn vrouw, hem vaak voor. Miriam was nu een paar dagen naar Rotterdam, om haar zieke moeder te verzorgen. In het restaurant at hij zijn uitsmijtertje wat gehhast op en frommelde de tas onder zijn regenjas bij het weggaan. In de auto maakte hij de tas open. De eigenaress was Annette Terpstra-de Jongh. Ze was geboren in 1964, dus twaaf jaar ouder dan hij. Maar toen hij de papieren verder inkeek, was hij stomverbaasd : de foto in het paspoort toonde een vrouw die sprekend leek op zijn "juffrouw Sonja" uit zijn jeugd. Op de basisschol had hij twee jaar les van haar. Hij vond haar geweldig en kon tijdennlang dromerig naar haar kijken, ja, genieten eigenlijk.
Zijn geheimste wens was toen om haar een keer zonder kleren te zien. Zijn moeder had hij toen wel eens bloot gezien, dat was spannend maar Juffrouw Sonja, dat zou toch wel heel veel spannender zijn. Hij las ook dat Annette wat langer was dan hij.
Vanuit de keukenhoek keek hij naar haar lange smalle postuur, zelfs in haar mantelpak. Haar silhouet stak duidelijk af tegen de zonoverstraalde achtergrond. Het liefst had hij haar, daar zo recht voor het raam, staande genomen ! Een ding spookte door zijn hoofd sinds hij gisteren in de auto haar foto had bekeken : ik wil haar neuken !
Was het door haar overeenkomst met juffrouw Sonja of kwam het door de realistische reuze vibrator, nog in de koopverpakking, die hij in haar tas vond ?

"Met alleen wat melk, graag " zei ze. "Je houdt wel van een warm huis gelof ik. Zal ik maar ergens gaan zitten?"
Hij ging zwijgend tegenover haar zitten, maar haar rok was zo lang, dat hij weinig van haar benen kon zien. Zou ze zo'n gehate panty dragen en wat voor slipje zou ze aan hebben? Hij moest er naar raden, want ze hield ook nog haar benen zedig tegen elkaar aan. Hij kreeg een inval : "als je je koffie op hebt, zal ik jou dan mijn werkruimte eens laten zien ? Ten minste als je dat leuk vindt. Dat is in de kelder" "Nou leuk Arie, doen we. Heb je hier alleen een donkere kamer of moet ik ook denken aan een soort fotoatelier ?"
Toen de koffie op was, stond hij langzaam op en ging haar voor om via de hal de kelder in te gaan. De stijle trap aflopend, bleef hij tegen haar doorpraten. Zich half omdraaiend probeerde hij gauw een blik onder haarrok te werpen, maar die rotrok was te lang en te ruim. Hij legde alles uit : van zijn Hasselblad, de reflectieschrmen, de achtergronden en de vele lampen. Aandachtig bekeek ze de foto's aan de wand. "Vrijmoedige foto's hoor. Is dat je vrouw?" "Ja, de meeste wel" zei hij. Ondertussen was hij achter zijn camera op statief gaan staan " Mag ik een foto van je maken, Annette ?"Zij vond het moeilijk om nee tegen hem te zeggen. Ze was blij dat ze haar tas weer terug had. " Nou goed dan, maar niet in mijn nakie, hoor. daar ben ik te oud voor. Heet dat niet een "beavershot", als je op die foto daar dat meisje zo recht in haar vrouwelijkheid fotografeerde? Is dat nieuw eigenlijk, dat ze zich van beneden helemaal kaal scheren ?"
"Annette, wat heb je een hoop vragen. Doe ten minste even je jasje uit, dan kan ik een leuk foto'tje maken. Die stuur ik je dan na. Is leuk voor je man" Het wijde bloesje dat ze eronder droeg gaf ook weinig prijs over Annette's borsten. Groot zijn ze niet, pijnsde hij, maar waarschijnlijk wel pretig stevig. Ze liet zich gewillig in een pose plaatsen en de lampen flitsten.
Weer boven gekomen, stelde Arie voor om nog even een glaasje wijn te drinken. "Ik heb nog wel even tijd" zei ze "maar ik wil wel voor de spitsdrukte thuis zijn. Ik laat wel mijn jasje uit, want het is toch aardig warm hier, Arie"
In wezen was dat een van de voorbereidende maatregelen geweest van Arie. De temperatuur had hij een graad of vier vijf hoger gezet op de thermostaat dan normaal. Ook ij voelde zich wat zweterig, maar het doel heiligde de middelen. Ze praatten over van alles: uiteraard fotografie, daarna over vacanties en het wonen op het platte land. Bij het inschenken van het tweede glaasje wijn [ een klein beetje maar hoor, ik moet nog rijden ] deed Arie dat wat onhandig. ER ontstond een "fraaie" vlek op haar blouse. Hij haastte zich naar de keukenhoek om een doekje te pakken om de vlek te lijf te gaan."Dat wordt niks met een doekje, hoor. Ik doe hem het liefst even in een sopje. Wijnvlekken zijn ellendig. Maar mijn blouse is van zijde, dus het zal wel meevallen." Zijn opzet lukte, want even later had ze haar bouse uitgetrokken en stond deze aan het aanrecht te wassen. Zij had een sobere BH aan. Hij schatte cup B. Har armen toonde dat ze veel aan sport deed. Het tafreeltje wond hem echt op. Vooral toen hij haar parfum wat beter opsnoof.
"Zo, in een uurtje is dat weer droog. Ik ga dan wel na de spits naar huis. Er isvandag toch niemand, die thuis op me wacht. Wanneer komt jouw vrouw thuis?" Arie legde uit dat ze in Rotterdam zat en dat hij verder ook alle tijd van de wereld had vanwege weinig opdrachten. debodem van de fles kwam in zicht. Arie was nast Annette op de bank gaan zitten, maar haar lichaamstaal maakte hem duidelijk, dat ze niet zo gediend was van verdere toenadering. Stikum verwiselde hij de bijna-lege fles met een volle, al ontkurkte fles. Ze lustte nog wel een klein slokje. Buiten begon het te schemeren. Annette liep naar de keukenhoek en voelde dat haar blouse al droog genoeg was. Ze trok hem aan en opende de sluiting van haar rok om de blouse goed in te kunnen stoppen. Dat wond hem op om dat te zien, maar er zat vor hem niets meer in het vat, moest hij teleurgesteld bekennen. Het jasje ging weer aan en ze pakte de tas, waar he allemaal mee begonnen was. In de hal voelde hij, dat haar wangen gloeiden, bij het wisselen van de bekende drie zoenen die ze wisselden. Was het van de alcohol of van de hoge thermostaatstand ?
Maar er ging iets mis bij de afscheidsceremonie : bij de derde zoen kwamen hun lippen op elkaar. Hij voelde de zachte gloeierige lippen op de zijne en perste meteen zijn tong bij haar naar binnen. Omdat zij niet tegenstribbelde, nee, zijn actie zelfs beantwoordde, vatte hij moet en maakte de sluiting van haar rok los. Hij week wat achteruit en de rok gleed geluidloos op de grond. Ze stapte er uit e slingerde de rok met een simpele voetbeweging naar opzij. Dat was een duidelijk signaal. Hij trok haar ee de huiskamer in. Ze liet zich achtrover op de bank zakken Ze droeg een fantasielos slipje, maar nu wond alles hem op. Ze liet zich het broekje voorzichtig afstropen. Daar zat ze, achteroverleunend op de bank : heel kwetsbaar met haar grote harige driehoek. Ze droeg kousen met elstieke bovenrand. "Heerlijk " dacht hij " een vrou neuken terwijl ze haar kousen aanhoudt. Zo heerlijk glad " Zij knoopte haar blouse los en hij ontgespte haar BH, terwijl ze voorover boog om zjn broekriem los te maken. Hij stond voor haar en ritste zijn gulp open, zodat zijn broek hem afgleed. Met een beetje moeite trok zij zijn onderbroekje over zijn erectie heen. Het leek wel of ze een andere vrouw was geworden. Daar stond hij met een kaarsrechte op haar gerichte piemel. Hij boog voorover en omvatte haar borsten. De harde tepels voelde hij in zijn handpalmen. In zijn hoofd spookte alleen nog maar de gedachte : meid, nu ben jij Sonja en ga ik je helemaal uitwonen !
Ze zuchtte diep toen hij zijn piewmel langzaam in haar schoof. De zucht was enerzijds een berustende en anderzijds een verlangende apotheose, nadat ze een paar uur elkaar geestelijk afgetast hadden. Ze bleek geroutineerd, want ze reagerde goed op de verschillende standjes die hij inzette. Toen zij uiteindelijk boven lag, griste hij van onder de bank haar vibrator. 's Morgens had hij die uitgepakt en met wat creme ingesmeerd. Hij drukte het ding voorzichtig trillend in haar poepgaatje. Zijn piemel onderging ook de heerlijke trilsensatie. Zij sidderde en ontspande zich. Beide ondergingen zij het heerlijke gevoel.
"Wat ben jij toch gemeen " zei ze lacherig, toen ze allebei wat uitgeput op de bank lagen. Buiten was het nu echt donker geworden. "Maar wel een vakkundige gemenerik. Zo fijn ben ik nog nooit klaar gekomen. Dank je wel. Ik bedoel : ik dank je voor de tas. Ik had wel gezien dat de vibra weg was uit mijn tas, maar ik had niet verwacht dat jij hem hier had klaargezet voor gebruik. Jij bent een geile fotograaf, maar een met een klein piemeltje, waarmee hij toveren kan "
"Ik moet je bekennen, Annette, toen ik jouw paspoort bekeek voor jouw adres en jouw foto zag, ging ik voor de bijl. Je bent een geweldig opwindend stuk"
Hij zwaaide haar na, toen ze in haar nieuwe kever, iets te hard wegreed.

Geef Dit Verhaal Een Cijfer: